Kulturowe Łubudubu!

PaulU : Jak dobrze mi wiadomo: interesuje się pan muzyką...Skąd te zainteresowanie? Jarek Kozielski :Myślę że "interesuję się muzyką" to bardzo ogólne określenie, ale tak - zajmuję się wykonywaniem utworów muzycznych, teatrem muzycznym - to mój zawód  myślę, że wzięło się to stąd że u mnie w domu słuchało się bardzo różnej muzyki, ja będąc małym brzdącem najbardziej byłem zafascynowany Michaelem Jacksonem, uwielbiałem zakładać stary kapelusz i tańczyć do jego piosenek. Chyba bardzo spodobała mi się wyrazistość i teatralność artysty. Dorastając miałem kontakt ze sztuką, z teatrem, chodziłem na spektakle do Teatru Muzycznego Roma, dołączyłem do grupy teatralnej i tak jakoś to wszystko konsekwentnie poszło do przodu. Kiedy człowiek czegoś próbuje i dostaje zewsząd sygnały, że robi to na poziomie przynajmniej zadowalającym, to zachęca go do tego, żeby w to iść. I chyba tak było u mnie ze śpiewaniem, aktorstwem. PaulU: Michel Jackson? (Nie wiem co ludzie w nim widzą...może si...

Hejka Moi Mili! Trochę mnie nie było, ale miałem co do tego powody...o czym zaraz, jak tylko przeczytacie wywiad, napiszę... UWAGA, UWAGA... W TEKŚCIE MOGĄ POJAWIĆ SIĘ POWTÓRZENIA (Nie wiedziałem po prostu  czym je mógłbym zastąpić) Ja: Bardzo dziękuję panu za to ,że zgodził się pan mną porozmawiać. Jako że według mnie jest pan obecnie jednym z najciekawszych reżyserów w Polsce mam do pana kilka pytań. Spokojna głowa nie będę pytał o Wieśka, bynajmniej nie o tego serialowego. Jak pan widzi kierunek Polskiego kina fantasy? oczywiście jeżeli takie jest... Tomasz Bagiński:Szczerze nie znam Polskiego Kina Fantasy. Nie umiem odpowiedzieć. Jakieś przykłady? (Poza Legendami Polskimi-bo to gatunek raczej komediowy) Ja:  Trochę cienko z tym u nas jak dobrze widzę, a Legendy Polskie bardzo mi się podobają. Zmieniając jednak lekko temat...czy istnieje jakaś Polska lub zagraniczna seria Książkowa, bądź komiksowa która zasługuje na Ekranizacje? TB:Oczywiście, że is...

Przerwa wciąż trwa, ale żeby nie było że o was zapomniałem to postanowiłem specjalnie dla was moi mili przeprowadzić wywiad z pewną osobistością. Osobistością, które tak pokochała Władcę Pierścieni, że za swój cel wzięła budowę własnego Shire. PaulU: Z tego co słyszałem, mam Pan w planach wybudować Hobbiton ,,Shire" na Kaszubach, skąd taki pomysł?  Paweł Sokół : Pomysł zrodził się parę lat po przeczytaniu wszystkiego co Tolkien napisał, najpierw powstało pragnienie ekranizacji i niespełna parę lat później Peter Jackson zrobił to , a ekranizacja była praktycznie kopią tego jak ja sobie to wszystko wyobrażałem czytając LOTR, Hobbita czy Sirmarilion. Około roku 2006 wyjechałem do pracy do irlandii, zainspirowany tamtymi pubami i ich ciepłą atmosferą wymyśliłem ,,Pub Hobbita". Ten pomysł zaczął szybko ewouluowac w mojej głowie. Najpierw pomieszczenie na zapleczu żeby tam mieszkać i pilnować dobytku przez tkz ochroniarzami później dobudowanie pomieszczenia kolib w ścianach dla ...

Zombie w naszej popkulturze istnieją już od ponad półwiecza i ciągle jak na swój stan, trzymają się w miarę dobrze. Obecny wygląd i zachowanie umarlaków zawdzięczamy jednak Georgowie Romerowi, który w 1968 wpuścił do kin, Noc Żywych trupów  i na stałe z więźniów wudu zrobił głodne mięsa potwory, a jego produkcja do dziś uważana jest za klasyk z gatunku horrorów. Twórcy jednak lubią trochę poszaleć i pozmieniać, no i bardzo dobrze. Jednym wychodzi to ciekawie,  a drugim... (o tym może lepiej nie będę pisał). Zastanawia was jednak, co by się stało, gdyby scenarzyści postanowili złączyć szkopa z zombie? Jeżeli tak, to zapraszam was do lektury...

Witajcie moi mili, po mojej dość długiej nieobecności. Przyczyn tego możecie szukać na moim kanale ... ale nie wiem, czy was to zainteresuję. W wolnym czasie (jeżeli taki znalazłem) myślałem też co nieco o kilku zmianach na blogu, na razie jednak ich wszystkich wam nie zdradzę, ale z czasem może sami je zobaczycie. Na razie mogę wam jedynie napisać, że będę się starał wrzucać posty regularnie co sobotę o godzinie 20.00, bo wcześniej wątpię, bym się wyrobił. W dzisiejszym artykule postaram się przedstawić wam pewną grę, która będąc szczerym... (o tym powiem na końcu)

Wracam na YT... oczywiście nie zapominam też o was. Jeżeli będę miał chęci coś napisać, to na pewno to zrobię :D 

Zastanawia was choć trochę, dlaczego tak długo nie było mnie na blogu? Odpowiedź wydaję się być dość prosta, przynajmniej dla mnie-grałem. W przeciągu kilku tygodniu spędziłem prawie 30 godzin w Dead Rising 3 i nie oszukując a ni siebie, a ni was, to jest to sporo czasu. Nie były to jednak zmarnowane godziny, a dzisiaj udowodnię wam dlaczego... 

 Parę dni temu do naszych serc znowu przyszedł Chrystus. W książkach i  komiksach wiele razy był poruszany temat Bożego Narodzenia, a dzisiaj postanowiłem pokazać wam parę przykładów tego jakże interesującego zdarzenia. Tytuł: Opowieść Wigilijna Twórca: Karol Dickens  Pierwsze wydanie: 19 grudnia 1843  Historia napisana przez Dickensa opowiada o starszym mężczyźnie, który był dość skąpy. Ebenezer Scrooge, bo tak ów człowiek się nazywał, nie przepadał zbytnio za świętami. Uważał ten dzień za zbędny, ponieważ musiał wtedy słuchać różnych tekstów typu „Wesołych Świąt”, co go strasznie irytowało. Po spotkaniu trzech duchów, a tak naprawdę tego ostatniego, mężczyzna postanowił się zmienić. Na początku podwyższył on pensję swojemu pracownikowi, ponieważ wiedział jaka przyszłość czeka małego synka tego człowieka. Nie chciał on doprowadzić do jego śmierci, więc wziął się w garść i zaczął mądrzej wykorzystywać pieniądze. Nieco później odwiedził on swojego siostrz...

Na samym początku chciałbym podkreślić iż jest to tytuł przeznaczony raczej dla osób pełnoletnich, gdyż wydaję mi się, że jest to dość ważna informacja w przypadku takiego dzieła. W porównaniu do poprzednich książek i komiksów jakie recenzowałem, od tego na odległość wali mięsem, gorem i wieloma innymi rzeczami, które lepiej nie pokazywać młodszym czytelnikom żeby nie spaczyć ich i tak już prawie zniszczonego światopoglądu...ale nie o tym zamierzam dzisiaj pisać. Zanim przejdę do tekstu, warto też dodać, że jestem osobą religijną i nie koniecznie pochwalam sobie przebieg fabuły i zachowanie niektórych bohaterów mimo, że to wszystko naprawdę mi się spodobało, czego raczej powinienem się wstydzić. Pomijając jednak ten fakt, wszystkiemu należy dawać szansę, nawet temu co wydaję się być kontrowersyjne. Żeby coś oceniać, trzeba to najpierw przeczytać, zagrać albo obejrzeć i na tym zamierzam się wzorować pisząc tą i każdą inną recenzję...

Parę lat temu na rynek trafił pewien Bestseller. Autor w książce zapowiadał iż wszystko jest spisem historii jego przyjaciela, jak było naprawdę trudno stwierdzić. O tej książce usłyszałem po raz pierwszy na lekcji Religi w podstawówce, jak się nie mylę. To co się dowiedziałem brzmiało w miarę ciekawie, ale wtedy jeszcze mnie zbytnio nie zaciekawiło, musiało minąć kilka lat. Ten czas nie dawno nadszedł, a ja zabrałem w sobie siły i zakupiłem Chatę  żeby poznać prawdę jaką w sobie kryła...  Tytuł: Chata  Autor: Wm. Paul Young Pierwsze wydanie: Maj 2007 Wydawnictwo: Nowa Proza Na początku powinienem napisać coś na temat autora, bo facet odwalił naprawdę porządną robotę. Young urodził w 1955 roku w Kanadzie i pochodził z misjonarskiej rodziny z która spory kawał swojego dzieciństwa spędził Paupui. W czasie swojej młodości wielokrotnie był molestowany seksualnie, przez co jego wiara w Boga traciła w tym czasie lekko na na sile. Po powrocie do rodowitego kraju próbow...

W poprzednim miesiącu obejrzałem nieco więcej filmów niż  w październiku, ponieważ tym razem zamiast trzech tytułów, na liści pojawią się cztery produkcję. Jeżeli jesteście ciekaw jakie oceny wystawię tym filmom i co mi się w nich spodobało to czytajcie dalej...

Przez kilka tygodni nie udzielałem się zbytnio na blogu. Możliwe że za tydzień lub dwa dowiecie się co było tego przyczyną. Wiele osób może to rozśmieszyć, ale znając szczęście będą też tacy co mnie zrozumieją. Parę miesięcy temu udało mi się w końcu przeczytać siódmy tom Baśni , a dzisiaj postanowiłem wam trochę o nim opowiedzieć...

Nie mogłem pozwolić wam dłużej czekać na recenzje następnego tomu The Walking Dead . Jak, że sam przeczytałem go już dość dawno temu i nie chciałem się zbytnio wybijać z toku innych lektury, to postanowiłem go sobie jedynie przekartkować. Nie był to głupi pomysł, bo dzięki temu możecie teraz spokojnie przeczytać tą recenzje...

Rozdział II Spotkanie Założyli mi kajdanki i kazali iść przed siebie. Zaprowadzili mnie do jakiegoś pokoju, zapewne przesłuchań. Kazali mi usiąść po czym wyszli i zamknęli drzwi na klucz. Byłem tam całkiem sam, nie licząc dwóch krzeseł, stołu i drzwi.

Nie mam teraz może zbyt dużo czasu na czytanie, a moje plany czytelnicze nie są jakieś strasznie skromne, więc łatwo nie będzie. Są szansę, że jak przeczytam te książki to na blogu pojawi się kilka nowych recenzji, ponieważ część z tych tytułów, spokojnie leży już na mojej półce...   

Każdy szanujący się fan komiksów powinien chociaż słyszeć o Spider-Manie. Zadebiutował on w 1962 za sprawą Stana Lee i Steva Ditko na łamach The Amazing Fantasy . Jako heros był dość nietypową postacią, bo nie zaczynał jak dorosły, tylko jak zwyczajny nastolatek i to go wyróżniało. Przez lata jednak zyskał wiek i doświadczenie...

Rozdział 1  Początek   -Kim jesteś!?-spytałem podenerwowany celując pistoletem w faceta który przed chwilą co pojawił się przed moimi oczami. -Czego ty ode mnie chcesz? Dlaczego mnie do cholery śledzisz?!-Spytałem, będąc już blisko pociągnięcia za spust.

Kolejny miesiąc już za nami, a w październiku obejrzałem jedynie trzy filmy. Każda z tych produkcji jest świetna na swój sposób, szkoda tylko, że nie udało mi się zobaczyć ich nico więcej.

Uwielbiam serię The Walking Dead za coś, co strasznie trudno mi zdefiniować. Swoją przygodę z Żywymi trupami  rozpocząłem dość nietypowo, bo od pewnego filmiku Czarnych Owiec (ciekawe czy ktoś z was zgadnie jakiego). To właśnie dzięki Dakanowi i Kierownikowi poznałem znakomitą serię Kirkmana... jeżeli jakimś cudem zobaczycie ten post, to bardzo wam dziękuję.

O tej książce zamierzałem napisać już nieco wcześniej, ale jakoś zabrakło mi do tego chęci. Dostałem ją rok temu na gwiazdkę i powiem szczerze od razu się za nią zabrałem, a takie rzeczy zdarzają mi się dość rzadko. Przeczytanie jej zajęło mi raptem parę dni, a ta książka nie należy przecież do cienkich. Będąc szczerym chętnie zabrałbym się za nią ponownie, ale na półce czekają już na mnie inne tytuły, a ja nie zamierzam stać w miejscu....